Kjöt og engar refjar!

Við erum í hungurverkfalli.

Hvernig geta fangaverðirnir ætlast til þess að við borðum þetta þurra kex alla daga. Það er bara ekki baun spennandi. Ég mæti samt á hverjum morgni þegar annar fangavarðanna skammtar á diskana okkar í þeirri veiku von að eitthvað annað verði á boðstólnum. Ég tek mig meira að segja til og læt skottið titra á mjög áhrifaríkan hátt í þeirri veiku von að kraftaverk gerist. En nei…kex og aftur kex.
Lukku Láki er alveg að gefast upp á þessu og hefur uppi háværari mótmæli en ég.

Stundum dettum við nú samt í lukkupottinn og fangaverðirnir mæta með silfurpakka með gómsætu kjöti í. Þá er sko veisla og við missum okkur í ámátlegu þakklætismjálmi og fyrirgefum allt kexið. Ég veit að silfurpakkarnir eru frá dularfullu ljóshærðu konunni sem kom un daginn. Þekki hana sko á matarlyktinni. Við erum henni ákaflega þakklátir fyrir að muna svona eftir okkur. Vonandi kemur ný sending frá henni fljótlega.


Silfurpakki…mmmmmmm....