Fangelsi II

Við fórum í annað fangelsi í nokkra daga.

Okkur var pakkað niður í ferðabúr og farið með okkur í annað fangelsi. Við höfum reyndar komið þangað áður og það er alls ekki slæmt að vera þar. Fangaverðirnir þar eru aðeins eldri svo það er auðveldara að plata upp úr skónum og fá þá til að gefa okkur rækjur og fisk og annað góðmeti sem hinir fangaverðirnir eru frekar nýskir á...eins og ég hef reyndar rætt áður.

Við fengum að vera þar í nokkra daga. Alveg ágæt tilbreyting og gaman að leyfa gamla fólkinu að stjana við sig. Lukku Láki tók upp á því að vilja flýja og rauk fram á gang í eitt skipti þegar klefinn opnaðist aðeins. Hann náðist strax. Ég skammaði hann aðeins því það má ekki vera fara svona fram á gang á klefunum. Ég er marg búinn að segja honum að það þarf að plana flóttatilraunirnar betur. Með svona skyndi stökkum missum við bara af rækjuskömmtunum.

Rækjur....mmmmmmm.....

Lukku Láki Houndini

Við strákarnir erum klókir.

Lukku Láki hefur staðið í ströngum æfingum við að opna einangrunarklefann og loksins eru þessar æfingar farnar að bera árangur. Þetta er bara tær snild og ákaflega vel úthugsað hjá okkur að þjálfa með okkur svona sérstakan hæfileika sem nýtist einstaklega vel við flóttatilraunir.

Lukku Láki var eignlega sjálfkjörinn í þetta verkefni þar sem hann getur teygt sig lengra en ég. Hann hefur hreinlega ekkert fyrir þessu.
Fangaverðirnir eru varla búnir að loka einangrunarklefanum þegar Lukku Láki hendir sér á handfangið á klefanum og togar það léttilega niður. Ég held reyndar að fangaverðirnir séu stoltir af honum í laumi fyrir dugnaðinn.

Já...við erum bestir...

Einangrun!

Við vorum settir í einangrunarklefann í nótt.

Við erum mjög ósáttir við þessa meðferð. Hvað með það þó við hlaupum um í eltingarleik um miðja nótt. Hvað er svona agalegt við það??

Fangaverðirnir voru samt alls ekki að fíla þetta uppátæki okkar. Hvað var málið? Við þurftum bara að losna við smá orku!!

Lukku Láki byrjaði með því að vera eltast við skottið á mér. Ég meina, hann getur bara elst við sitt skott og látið mitt í friði, en neiiii hann þurfti að fara böggast í mínu skotti. Ergo...ég stökk á hann, snéri honum niður í gólfið og henti mér á hann! Hann auðvitað brölti í burtu og þaut af stað og ég auðvitað á eftir honum. Við gleymdum okkur alveg í gífurlegum eltingarleik um fangaklefann með tilheyrandi látum og rufum auðvitað regluna um ró eftir að ljós hafa verið slökkt.

Annar fangaverðina náði Lukku Láka strax og henti honum inní einangrunarklefann. Ég fékk smá uppreisn æru með því að láta ekki ná mér stax. Ég náði að fela mig! Ég varð nú samt leiður á því að vera einn eftir í stóra klefanum og nokkru seinna bað ég góðfúslega um að fá að fara í einangrun með Láka. Ekki hægt að skilja hann eftir einan þar.

Við stöndum saman bræður...hvað sem á gengur!

Einn að tapa sér!

Stundum skil ég ekki Lukku Láka.

Nú er hann hlaupandi um eins og skopparakringla með pínkulítið álbréf utan af konfektmola á milli loppanna. Hann myndi sóma sér vel í hvaða handboltalandsliði sem er, svo flott er tæknin.

Ég hreinlega skil ekki hvernig hann fer að þessu. Ég held ég komi mér bara fyrir í körfunni minni til að fylgjast með úr hæfilegri fjarlægð.

Ahhh...legg mig þar til hann er viðræðuhæfur.

Hefnd!

Við erum búnir að finna leið til að hefna okkur á fangavörðunum.

Eitt orð....KATTARHÁR. Er þetta ekki snilld. Hverjum hefði dottið í hug að þetta væri svona auðvelt. Bara nudda sér upp við húsgögn, teppi og flýkur og voila...hefnd!

Fangaverðirnir skilja bara ekkert í þessu og eru bara ekkert að fatta þetta auðvelda trikk okkar strákana. Þau geta ryksugað og moppað eins og þau vilja, ryksugað Lukku Láka og ég veit ekki hvað og hvað en nei...dugar ekki til. Við eigum nóg af hárum og þrátt fyrir óteljandi fyrirskipanir frá fangavörðunum að vera ekki að dreifa þessum hárum út um allt...

Yes...we do rule this place!

Kjöt og engar refjar!

Við erum í hungurverkfalli.

Hvernig geta fangaverðirnir ætlast til þess að við borðum þetta þurra kex alla daga. Það er bara ekki baun spennandi. Ég mæti samt á hverjum morgni þegar annar fangavarðanna skammtar á diskana okkar í þeirri veiku von að eitthvað annað verði á boðstólnum. Ég tek mig meira að segja til og læt skottið titra á mjög áhrifaríkan hátt í þeirri veiku von að kraftaverk gerist. En nei…kex og aftur kex.
Lukku Láki er alveg að gefast upp á þessu og hefur uppi háværari mótmæli en ég.

Stundum dettum við nú samt í lukkupottinn og fangaverðirnir mæta með silfurpakka með gómsætu kjöti í. Þá er sko veisla og við missum okkur í ámátlegu þakklætismjálmi og fyrirgefum allt kexið. Ég veit að silfurpakkarnir eru frá dularfullu ljóshærðu konunni sem kom un daginn. Þekki hana sko á matarlyktinni. Við erum henni ákaflega þakklátir fyrir að muna svona eftir okkur. Vonandi kemur ný sending frá henni fljótlega.


Silfurpakki…mmmmmmm....

Týpískur köttur eða??

Ég er í smá tilvistarkreppu.

Hvort á ég að vera...hinn týpíski köttur sem heldur sig í hæfilegri fjarlægð frá fangavörðunum eða hinn óhefðbundni mjúki knúsfíkill?

Ég bara ræð ekki við mig á köflum. Ég fæ svakaleg köst þar sem ég verð að fá mitt klapp og klór. Þetta vekur auðvitað allt of mikla athygli á mér að vera þrampa og þæfa svona fyrir fangaverðina. Fangaverðirnir eru reyndar skratti góð í að veita þessa þjónustu og ég hef náð að þjálfa þau ótrúlega vel. Þau eru alveg frábær í að finna hvar mér finnst gott að láta klóra mér og strjúka.
Hálf niðurlægjandi þessi knúsþörf en ég ræð bara ekki við mig. Í ofanálag mala ég eins og vitleysingur! Ég hef nú samt lúmst gaman af því að heimta þessa þjónustu við sólarupprás.
Þegar ég hugsa um það, er reyndar mjög ánægjulegt að sjá hversu góð tök ég hef náð á fangavörðunum.
Með þessum köstum geri ég þeim ókeift að gera nokkuð annað en að þjóna mér þegar ég vil mitt klapp, burtséð frá því sem þau eru að gera...kvölds og morgna...nótt sem nýtan dag....knúsfíkill...já...

...ekki spurning...I rule the place.

Testing...testing....

Ja nú er ég heldur betur orðin klár. Blámi bloggmaster!

Hér mun ég tjá mig um mitt daglega líf og segja sögur af mér og samfanga mínum, honum Lukku Láka.