Tvífari!

Ég er ekki lengur eini blái kötturinn í hverfinu.

Okkur Lukku Láka líður bara mjög vel í þessum fangaklefa enda búnir að eigna okkur hann alveg núna eftir rúmlega ár í honum. Það eina sem truflar okkur af og til eru aðrir kettir sem koma í heimsókn á tröppurnar okkar, við erum ekki hrifnir af þeim.

Einn er þó nokkuð spes en það er kötturinn úr næsta klefa. Mér brá reyndar pínu þegar ég sá hann fyrst því hann er alveg eins og ég! Það er bara eins og horfa í spegil þegar hann kemur og kíkir á gluggann. Mínir fangaverðir héldu að ég hefði sloppið út þegar þau sáu hann fyrst.

Við Lukku Láki erum búnir að gera samkomulag við hann. Hann fær að valsa um okkar lóð en ver hana eins og sitt eigið svæði og sem sannur varðkisi vælir hann hátt og snjallt sem smábarn á hvern kött sem vogar sér inná okkar lóð. Nokkuð snjallt, því hann samdi þvílíkt af sér...við erum ekki að borga honum neitt:-)

Já við erum klókir.

Innrás!

Já nú er okkur ekki skemmt.

Fangaverðirnir komu með nýjan fanga í fangaklefann. Þessi er frekar lítill, bröndóttur og ég get svo svarið það, krúttaralegur kettlingur. Hann er nú frekar merkilegur með mig og þó að við reynum að siða hann til heldur hann að hann eigi fangaklefann! Ég meina það, þvílík hneisa.

Sem betur fer lokuðu fangaverðirnir hann í einangrunarklefa á nóttunni svo við þurftum nú ekki að keppa við hann um athygli þeirra allan sólarhringinn.

Eftir nokkra daga var hann nú orðinn nokkuð stilltur og hættur að urrra á Lukku Láka, sem var bara alls ekki hrifinn af þessum kettlinga bjána. Ég var nú ekki sérlega hrifinn af honum heldur, hann yfirtók til dæmis vatnsstöðina mína og reyndi að éta kexið mitt.

Eitthvað hafa fangaverðirnir séð eftir að hafa tekið að sér þennan bjána og skiluðu honum aftur í hans fangaklefa.

Yes! Við eigum okkar klefa aftur.

Þetta er allt að koma

Það verður ekki aftur snúið.

Við erum búnir að gefa upp alla von um að við verðum færðir aftur í gamla fangaklefann. Fangaverðirnir eru búnir að koma dótinu okkar fyrir hér svo við erum búnir að sætta okkur við að hér munum við dúsa.

Þessi klefi er svo sem ekki svo slæmur. Eftir góða könnunarleiðangra erum við búnir að venjast þessum klefa aðeins betur. Við höfum meira rými til að hreyfa okkur, langann gang til að taka spretti og fleiri glugga til að setja nebbaför á.

Hér er líka nýr og skemmtilegur vatnsbrunnur sem gaman er að sitja í og væla ámátlega á fangaverðina þangað til þeir koma og skrúfa frá. Þessi er aðeins öðruvísi í laginu en sá gamli en samt drippar skemmtilega í hann og kalt vatn er alltaf best.

Já...þetta er ekki sem verst.

Út í óvissuna.

Við erum komnir í nýjan fangaklefa!

Fyrir nokkrum dögum var okkur pakkað í ferðafangelsið. Fangaverðirnir fóru með okkur í þetta skrýtna farartæki sem þau kalla bíl. Þegar okkur var hleypt út vorum við í nýjum fangaklefa. Þessi klefi er miklu stærri og gríðarlegt svæði fyrir okkur félagana að skoða og sniffa...svo við vorum pínu skelkaðir. Við fundum okkur felustað undir rúmi og vorum þar allan daginn í þeirri von um að fangaverðirnir myndu skipta um skoðun og fara með okkur í gamla klefann. Næsta dag vorum við líka í varnarstöðu og létum fara lítið fyrir okkur og pössuðum okkur að hræða fangaverðina með því að fara í hungurverkfall.

Núna erum við búnir að dúsa hérna í 4 daga og það virðist ekki vera von til þess að við séum að fara neitt. Við erum því byrjaðir að eigna okkur svæðið og dreifa hárum til vonar og vara. Við gáfumst líka uppá hungurverkfallinu og látum okkur hafa það að éta sama kexið og var á boðstólnum í gamla fangaklefanum.

Við söknum gamla fangaklefans!!!!

Undarlegt!

Það er eitthvað undarlegt í gangi.

Núna eru fangaverðirnir alveg að tapa sér. Um daginn tóku þau uppá því að draga fram tóma pappakassa og byrja að pakka öllu lauslegu sem er í fangaklefanum í þá. Við höfðum ekki undan að fylgjast með hvað færi í hvern kassa og horfðum á eftir fangaklefadótinu hverfa smátt og smátt í kassana. Núna er í staðin þetta fína pappakassafjall í einu horninu á fangaklefa 1.
Það er svo sem ekkert leiðinlegt, gaman að skoða það vel og vandlega og sitja uppá hæsta kassa en ekki erum við að fatta af hverju þau eru að þessu?? Klefinn er gjörsamlega í rúst! Lukku Láki heldur að það standi eitthvað mikið til en ég er ekki viss. Á meðan við fáum ennþá kex þá erum við nokkuð rólegir.

Já...þetta er dularfullt...

Óboðnir gestir!

Ég er í miklu uppnámi!

Um daginn brá okkur heldur betur. Við vorum í mestu makindum í fangaklefanum okkar þegar allt í einu birtist kolsvart flikki fyrir utan gluggann. Við fórum strax í varnarstöðu, code red! Ég púffaði mig allan út og fnæsti mjög sannfærandi og Lukku Láki hvæssti grimmilega. Við vorum auðvitað ekki hrifnir af þessari boðflennu sem glennti sig fyrir utan gluggann OKKAR.

Hvaðan kom þetta skrímsli?? Ekki má gleyma að fangaklefinn okkar hefur verið órjúfanlegur í nær 5 ár þangað til nú og ekki má heldur gleyma að ástæðan fyrir því er auðvitað að fangaklefinn er uppá 3 hæð! Víst er jú slúttandi þak fyrir utan gluggann en aldrei fyrr hefur meira en smáfugl setið út á þessu þaki. Eftir smá eftirgrennslan og mikla eftirlitsvinnu við alla glugga, fundum við það út að þetta skrímsli var köttur nágrannans. Við settum upp eftirlitsvaktir í snarhasti.

Ég læt ekkert brjótast inní minn fangaklefa!

Hugrekkið uppmálað.

Jæja þar kom að því, ég gat ekki verið minni köttur en Lukku Láki.

Ég er búinn að vera fylgjast með fangavörðunum þegar þau fjarlægja kattarhárin okkar af gólfinu og húsgögnunum. Þau nota til þess frekar hávært tæki, með einhvers konar slöngu og stút á endanum. Ég hef verið frekar tortrygginn gagnvart þessari græju en Lukku Láki hefur alltaf stokkið til og látið strjúka sig allan með stútunum á endanun og finnst það greinilega mjög gott. Fangaverðirnir hafa rosalega gaman af þessu og skemmta sér konunglega við þessa yðju...sem ég held þau kalli að ryksuga.

Í dag lét ég loks verða af því! Ég labbaði hugrakkur upp að fangaverðinum sem var að ryksuga Lukku Láka og beið þar til röðin kom að mér. Ég skil ekki hvað ég hef verið hræddur við! Þetta var bara frekar þægilegt. Ég mun pottþétt láta ryksuga mig aftur.

Yes, I am the king!

Fangelsi II

Við fórum í annað fangelsi í nokkra daga.

Okkur var pakkað niður í ferðabúr og farið með okkur í annað fangelsi. Við höfum reyndar komið þangað áður og það er alls ekki slæmt að vera þar. Fangaverðirnir þar eru aðeins eldri svo það er auðveldara að plata upp úr skónum og fá þá til að gefa okkur rækjur og fisk og annað góðmeti sem hinir fangaverðirnir eru frekar nýskir á...eins og ég hef reyndar rætt áður.

Við fengum að vera þar í nokkra daga. Alveg ágæt tilbreyting og gaman að leyfa gamla fólkinu að stjana við sig. Lukku Láki tók upp á því að vilja flýja og rauk fram á gang í eitt skipti þegar klefinn opnaðist aðeins. Hann náðist strax. Ég skammaði hann aðeins því það má ekki vera fara svona fram á gang á klefunum. Ég er marg búinn að segja honum að það þarf að plana flóttatilraunirnar betur. Með svona skyndi stökkum missum við bara af rækjuskömmtunum.

Rækjur....mmmmmmm.....

Lukku Láki Houndini

Við strákarnir erum klókir.

Lukku Láki hefur staðið í ströngum æfingum við að opna einangrunarklefann og loksins eru þessar æfingar farnar að bera árangur. Þetta er bara tær snild og ákaflega vel úthugsað hjá okkur að þjálfa með okkur svona sérstakan hæfileika sem nýtist einstaklega vel við flóttatilraunir.

Lukku Láki var eignlega sjálfkjörinn í þetta verkefni þar sem hann getur teygt sig lengra en ég. Hann hefur hreinlega ekkert fyrir þessu.
Fangaverðirnir eru varla búnir að loka einangrunarklefanum þegar Lukku Láki hendir sér á handfangið á klefanum og togar það léttilega niður. Ég held reyndar að fangaverðirnir séu stoltir af honum í laumi fyrir dugnaðinn.

Já...við erum bestir...

Einangrun!

Við vorum settir í einangrunarklefann í nótt.

Við erum mjög ósáttir við þessa meðferð. Hvað með það þó við hlaupum um í eltingarleik um miðja nótt. Hvað er svona agalegt við það??

Fangaverðirnir voru samt alls ekki að fíla þetta uppátæki okkar. Hvað var málið? Við þurftum bara að losna við smá orku!!

Lukku Láki byrjaði með því að vera eltast við skottið á mér. Ég meina, hann getur bara elst við sitt skott og látið mitt í friði, en neiiii hann þurfti að fara böggast í mínu skotti. Ergo...ég stökk á hann, snéri honum niður í gólfið og henti mér á hann! Hann auðvitað brölti í burtu og þaut af stað og ég auðvitað á eftir honum. Við gleymdum okkur alveg í gífurlegum eltingarleik um fangaklefann með tilheyrandi látum og rufum auðvitað regluna um ró eftir að ljós hafa verið slökkt.

Annar fangaverðina náði Lukku Láka strax og henti honum inní einangrunarklefann. Ég fékk smá uppreisn æru með því að láta ekki ná mér stax. Ég náði að fela mig! Ég varð nú samt leiður á því að vera einn eftir í stóra klefanum og nokkru seinna bað ég góðfúslega um að fá að fara í einangrun með Láka. Ekki hægt að skilja hann eftir einan þar.

Við stöndum saman bræður...hvað sem á gengur!

Einn að tapa sér!

Stundum skil ég ekki Lukku Láka.

Nú er hann hlaupandi um eins og skopparakringla með pínkulítið álbréf utan af konfektmola á milli loppanna. Hann myndi sóma sér vel í hvaða handboltalandsliði sem er, svo flott er tæknin.

Ég hreinlega skil ekki hvernig hann fer að þessu. Ég held ég komi mér bara fyrir í körfunni minni til að fylgjast með úr hæfilegri fjarlægð.

Ahhh...legg mig þar til hann er viðræðuhæfur.

Hefnd!

Við erum búnir að finna leið til að hefna okkur á fangavörðunum.

Eitt orð....KATTARHÁR. Er þetta ekki snilld. Hverjum hefði dottið í hug að þetta væri svona auðvelt. Bara nudda sér upp við húsgögn, teppi og flýkur og voila...hefnd!

Fangaverðirnir skilja bara ekkert í þessu og eru bara ekkert að fatta þetta auðvelda trikk okkar strákana. Þau geta ryksugað og moppað eins og þau vilja, ryksugað Lukku Láka og ég veit ekki hvað og hvað en nei...dugar ekki til. Við eigum nóg af hárum og þrátt fyrir óteljandi fyrirskipanir frá fangavörðunum að vera ekki að dreifa þessum hárum út um allt...

Yes...we do rule this place!

Kjöt og engar refjar!

Við erum í hungurverkfalli.

Hvernig geta fangaverðirnir ætlast til þess að við borðum þetta þurra kex alla daga. Það er bara ekki baun spennandi. Ég mæti samt á hverjum morgni þegar annar fangavarðanna skammtar á diskana okkar í þeirri veiku von að eitthvað annað verði á boðstólnum. Ég tek mig meira að segja til og læt skottið titra á mjög áhrifaríkan hátt í þeirri veiku von að kraftaverk gerist. En nei…kex og aftur kex.
Lukku Láki er alveg að gefast upp á þessu og hefur uppi háværari mótmæli en ég.

Stundum dettum við nú samt í lukkupottinn og fangaverðirnir mæta með silfurpakka með gómsætu kjöti í. Þá er sko veisla og við missum okkur í ámátlegu þakklætismjálmi og fyrirgefum allt kexið. Ég veit að silfurpakkarnir eru frá dularfullu ljóshærðu konunni sem kom un daginn. Þekki hana sko á matarlyktinni. Við erum henni ákaflega þakklátir fyrir að muna svona eftir okkur. Vonandi kemur ný sending frá henni fljótlega.


Silfurpakki…mmmmmmm....

Týpískur köttur eða??

Ég er í smá tilvistarkreppu.

Hvort á ég að vera...hinn týpíski köttur sem heldur sig í hæfilegri fjarlægð frá fangavörðunum eða hinn óhefðbundni mjúki knúsfíkill?

Ég bara ræð ekki við mig á köflum. Ég fæ svakaleg köst þar sem ég verð að fá mitt klapp og klór. Þetta vekur auðvitað allt of mikla athygli á mér að vera þrampa og þæfa svona fyrir fangaverðina. Fangaverðirnir eru reyndar skratti góð í að veita þessa þjónustu og ég hef náð að þjálfa þau ótrúlega vel. Þau eru alveg frábær í að finna hvar mér finnst gott að láta klóra mér og strjúka.
Hálf niðurlægjandi þessi knúsþörf en ég ræð bara ekki við mig. Í ofanálag mala ég eins og vitleysingur! Ég hef nú samt lúmst gaman af því að heimta þessa þjónustu við sólarupprás.
Þegar ég hugsa um það, er reyndar mjög ánægjulegt að sjá hversu góð tök ég hef náð á fangavörðunum.
Með þessum köstum geri ég þeim ókeift að gera nokkuð annað en að þjóna mér þegar ég vil mitt klapp, burtséð frá því sem þau eru að gera...kvölds og morgna...nótt sem nýtan dag....knúsfíkill...já...

...ekki spurning...I rule the place.

Testing...testing....

Ja nú er ég heldur betur orðin klár. Blámi bloggmaster!

Hér mun ég tjá mig um mitt daglega líf og segja sögur af mér og samfanga mínum, honum Lukku Láka.